W okresie Wielkiej Wojny regulaminowy i zarazem najczęściej używany kociołek będący na wyposażeniu żołnierza rosyjskiego wyglądał i miał wymiary tak jak pokazuje rysunek poniżej (rys.1). Zrobiony był z miedzianej blachy, wewnątrz ocynkowanej. U góry blacha była wywinięta na kształt walca. Naprzeciwlegle po obu stronach były zamocowane dwa uchwyty do zaczepienia ucha. Wykonano je z miedzianej blachy o grubości 2,7mm i przymocowano przy pomocy dwóch mitów.. Ucho było pomalowane na czarno, wykonane ze stalowego drutu o grubości 0,55 cm. W górnej części kociołek miał średnicę wewnętrzną około 13,6 cm, rozszerzał się ku dołowi do około 16,1 cm u podstawy. Jego wysokość wynosiła około 12,8 cm. Nie posiadał przykrywki. Według rozporządzenia waga powinna mieścić się w granicach od 1 funta 82 złotników do 1 funta 90 złotników (0,74 – 0,77 kg), objętość – 1,75 kubka.Powyżej opisany kociołek pokazuje fot. 1. Oczywiście oprócz opisanego powyżej wzoru kociołka podczas wojny miały zastosowanie i inne: Kociołek aluminiowy (wz 1899), który poza nieznacznymi różnicami wymiarowymi ogólnie nie różnił się od kociołka mosiężnego. Starszy wzór miedzianego kociołka (wz 1889) wykonany z blachy miedzianej, ale nie metodą wytłaczania, lecz lutowany z dwóch części (z jednego kawałka bok z drugiego dno). Oraz kociołki stalowe produkowane głównie ze względu na duże zapotrzebowanie oraz na oszczędności finansowe. Najczęstszym sposobem noszenia kociołka było przewieszenie go przez trok spinający płaszcz, tak że końcówki płaszcza znajdowały się wewnątrz (rys. 2).

Saperka: (fot.1) szancewa łopata (шанцева лопата) – jak nazywano ją w armii rosyjskiej, prosta mała łopatka znajdująca się na wyposażeniu prawie każdego piechura i kawalerzysty. Początkowo traktowana przez żołnierzy jako zbędny balast, dodający tylko niepotrzebnej wagi i tak już bardzo ciężkiemu wyposażeniu, którego waga potrafiła osiągać nawet 30 kg – często była po prostu wyrzucana. Później saperka została doceniona, gdy podczas walki w sytuacji zmasowanego ostrzału wroga, leżąc na płaskim, nieosłoniętym terenie, jedyną szansą na przeżycie było jak najszybsze okopanie się. Wykopane podczas I WŚ tysiące kilometrów okopów, rowów i innych umocnień polowych świadczą również o dużej przydatności małej łopatki. Najlepszym jednak przykładem ukazującym przydatność saperki w armii, jest jej ogromne zapotrzebowanie wynoszące w pierwszych miesiącach 1915 roku – 360000 szt. Oczywiście wojsko posiadało i większy sprzęt: łopaty, oskardy, topory, itp., ale znajdował się on na wozach taborowych i nie zawsze w nagłej potrzebie okopania się był pod ręką. Żołnierz nosił saperkę przytroczoną do pasa w skórzanym lub płóciennym pokrowcu (fot.2). Łopatka spełniająca normy wojskowe musiała być wykonana z dobrej jakościowo stali i mieć mocny zrobiony z jesionowego drewna trzonek. Długość całkowita wynosiła: 51,75 cm. Długość części roboczej: 19,05 cm, razem z częścią mocującą stylisko: 36,83 cm, szerokość: 14,60 cm. Średnica trzonka w środkowej części: 2,54 / 3,49 cm, przy końcu (główka): 4,44 cm (fot.3). Waga powinna wynosić około 0,8 kg.